Históricamente, a nosa parroquia formóu parte do señorío de Ibias, que o séu titular, García Fernández de Ibias, deixou en herencia á súa filla Aldonza.
En 1385, xunto ca parroquia de Sena, a entonces parroquia de Santa Columba del Coto pertenecía ó arciprestazgo do Castil de Navia de Suarna, no arcedianato de Ribadeo, que era o máis occidental do Obispado de Oviedo. No ano 1521, o coto de Santa Comba ye o señorío de Sena pertenecían á familia dos Ribera. Entre os coutos e os pueblos que en 1578 eran señorío, figura a xurisdicción de Santa Comba, que pasou pola Real Orden de 18 de xaneiro de 1626 a incorporarse, xunto con outras xurisdiciois, ó concello de Ibias.
En 1695, o coto de Santa Comba, xunto con outros seis do concello de Ibias, taba libre de xurisdición do correxidor, sendo os seus amos ós que nomaban ós alcaldes mayores. Este coto a mediados do siglo XVIII era señorío por mitá de don Manuel Joaquín Pardo y Andrade, vecín de Virigo, concello de Navia de Suarna (Lugo), e de don Nicolás Sarmiento, aínda que dende 1710 os dereitos de señorío deixaron de pagarse por cuenta do embargo ordenado polo comisionado da 'Junta de Incorporación', don Antonio José Cepeda. Os diezmos e primicias, prá pagar en especie, partiánse en tres partes: unha al percibía o cura de Mosteiro, e as outras dous don Mannuel Joaquín Pardo e don Nicolás Sarmiento. Da aldea de Parada, cobraba a mitá dos diezmos o cura párroco de Mosteiro, que tamén cobraba a totalidá do diezmo de A Legúa ye Vilaselande.
